Afscheid

Dat er na 17 jaar een einde komt aan mijn motorcrosscarrière wisten jullie al, maar aan de hand van de brief wil ik graag uitleggen wat mij tot deze beslissing heeft gebracht. Daaronder zal ik even de mooiste momenten voor mij op een rijtje zetten. Het is één van de moeilijkste brieven die ik ooit heb geschreven, maar toch zou het me een groot plezier doen als iedereen hem helemaal leest om mijn gedachtegang te volgen en om voor een laatste keer mijn gloriemomenten mee te herbeleven.

Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik van de voorbije 17 jaar ten volste heb genoten. Ik ben in die tijd ook uitgegroeid tot een goed crosser. Wereldtitels heb ik niet op zak, maar ik kan in alle oprechtheid zeggen dat ik over een hoop kwaliteiten beschikte als motorcrosser.

Om alle misverstanden te voorkomen wil ik eerst zeggen dat ik ook nu nog steeds heel graag cross. De redenen voor de stopzetting van mijn hobby situeren zich op ander terrein. Iedereen zal me herinneren als een piloot die nooit onberekende risico’s nam en het gevaar niet opzocht door over de limiet te rijden. Ook ik weet dat, maar toch blijven de blessures zich de laatste jaren opstapelen.
De laatste reeks van het vorige seizoen in Reet maakte ik een zware val zonder een echte fout te maken. Ik weet zelfs vandaag nog niet waarom ik toen tegen de grond ging. Maar goed, hetgeen ik wil zeggen is dat ik na die zware val in Reet welgeteld zes keer ben gevallen (de kleintjes ook meegeteld). We spreken dus over een periode van eind september tot half april en ik ben maar zes keer gevallen. Ik hoor iedereen al denken : “Maar dat is toch geen slechte zaak! “ en dat is ook zo, ware het niet dat ik op die zes valpartijen voor een schouderoperatie en voor een gebroken rib heb gezorgd. Dit is het signaal van mijn lichaam dat mij aan het denken heeft gezet.
Eind 2005 was ik werkelijk heel goed op dreef en ik was dan ook van plan om van 2006 een knaller van een seizoen te maken. Een schouderoperatie stuurde de voorbereiding wel in de war, maar dat zou snel vergeten zijn, althans dat hoopte ik. In de eerste proef voor het BK kreeg ik af te rekenen met een defecte koppeling. Ook dat zou ik nog allemaal kunnen rechtzetten totdat ik de week nadien mijn rib brak bij een val waar ik eigenlijk niets aan kon doen (zie film). Ik raak onmogelijk tijdig klaar voor de volgende BK proef en ook de derde proef zou wel eens een probleem kunnen worden. Kortom, 2006 zou nooit die knaller worden die het zou moeten geweest zijn.

Dit zijn de twee hoofdredenen die me ertoe gedreven hebben deze spijtige, maar juiste beslissing te nemen. Maar aan stoppen zijn nog andere voordelen. Iedereen weet ondertussen wel dat ik deel uitmaak van de Lokale Politie (zone Brussel Hoofdstad Elsene). Ik moest heel dikwijls allerlei regelingen treffen om toch maar zondag op de motor kunnen te zitten en dat is een groot probleem waar ik nu van verlost ben. Maar goed, dat lag zeker niet aan de basis van mijn beslissing, het is gewoon mooi meegenomen.

Tegenover dit alles staat één belangrijk iets dat mij de hele tijd heeft doen twijfelen: “Ik cross gewoonweg heel graag!” Maar zo’n beslissing mag je niet met je hart maken en de signalen van je lichaam mag je niet zomaar afwimpelen.
Dit is een korte samenvatting van de gedachteweg die ik heb gevolgd om tot deze beslissing te komen.

Ik zal sowieso niet meer aan de start komen op een wedstrijd, maar ik wil voor mezelf nog graag enkele circuits gaan opzoeken om nog een paar keer ten volste te kunnen genieten van de sport. Het is echter niet de bedoeling dat ik blijf verder trainen, want dan zou het wel eens kunnen dat ik hongerig wordt naar competitie. Een tweede reden waarom ik nog een paar keer wil gaan crossen is dat ik niet wil stoppen door er langs voren af te duiken, maar wel door fatsoenlijk af te stappen.

Maar nu had ik het graag nog even gehad over de momenten die me altijd zullen bijblijven. Het zijn er teveel om op te sommen, maar ik heb er toch twee kunnen uitpikken. Let wel op, het is niet mijn bedoeling om iemand te kleineren of om te zeggen dat ik de beste ben. Ik geef gewoon mijn uitleg van hoe ik de situatie heb ervaren. Voor een eerste memorabel moment moet ik de tijd drie jaar terugdraaien naar de Kiezelgroeve op 25 mei 2003 toen ik nog in de FMPL reed. De eerste reeks won ik met brio met een halve minuut voorsprong, maar de tweede reeks was de thriller van mijn leven. Ik startte als tweede in het wiel van mijn rechtstreekse concurrent Laurent Lacasse. Die was duidelijk uit op revanche. Ik wist dat als ik op kop zou rijden dat ik hem niet achter mij zou kunnen houden omdat Laurent altijd dat tandje nog kan bijsteken. Ik heb toen afgewacht en in de voorlaatste ronde in het stukje bos plaatste ik de perfecte aanval. In de laatste ronde ben ik tot het uiterste moeten gaan om een bezetene Lacasse achter mij te houden. Uiteindelijk haalde ik het met enkele meters voorsprong. De overwinning deed nog extra deugd achteraf, want voor het eerst in jaren kwam Laurent niet opdagen op de prijsuitreiking.
Een tweede en laatste ding waar ik het over wil hebben is mijn eerste en enige wedstrijd op een 450 van vorig jaar in Lille. De opdracht was duidelijk: Vincent Genot kloppen! Dat was echter makkelijker gezegd dan gedaan, want hij is toch niet de eerste de beste. Vorig jaar werd hij zelfs tweede in het FAM-kampioenschap. Van vroeger wist ik al dat Vincent psychologisch te beïnvloeden was. Ik wist ook dat Vincent altijd als eerste wilt vertrekken in de training om het circuit voor hem alleen te hebben. Ik ben daarom met opzet al heel vroeg gaan aanschuiven om zelf als eerste te kunnen vertrekken. Ik heb van de training een reeks gemaakt door er meteen een hoog tempo op na te houden. Ik pushte mezelf, maar deed het lijken alsof alles vanzelf ging en Vincent verloor enkele meters. Daar en nergens anders heb ik de cross gewonnen, want ik had hem gekraakt. Met een 1-2-1 score mocht ik dan ook als de terechte eindwinnaar op het podium. Nogmaals, het is niet de bedoeling om de spot te drijven met Lacasse of Genot, want beiden hebben zeker en vast hun kwaliteiten. Ik leg gewoon uit hoe ik alles heb ervaren en hoe ik het heb gespeeld.

Maar wat nu met al die vrije tijd? Geen probleem, daar had ik al iets voor het in het achterhoofd. Vroeger bestond mijn conditietraining bijna enkel uit lopen, maar begin 2003 heb ik een koersfiets gekocht om wat variatie te brengen in mijn trainingspatroon. Ondertussen heb ik de smaak al flink te pakken en vanaf nu zal ik mij veel meer toeleggen op het wielrennen. Maar competitie zie ik (voorlopig althans) niet zitten.

En wat gaat er overblijven van www.jurgenwillems.be? Webbuilding is altijd een hobby van mij geweest dus de site zal gewoon verder blijven bestaan. Het deel van de motorcross zal er altijd blijven opstaan zodat de foto’s en filmpjes nog eens allemaal kunnen worden bekeken, maar er zal nu een tweede luik komen waarin we het over een andere boeg gaan gooien. Ik ben er nog niet uit of het enkel over sport zal gaan, maar de toekomst zal dit wel uitwijzen.

We komen stilaan tot het einde, maar wat zou deze brief zijn zonder een bedanking. Ik had graag mijn vaste supporters willen bedanken voor alles wat ze voor mij hebben gedaan. Nonkel Herman stond altijd paraat als ik belde om te gaan trainen. Ook Francois, Sonja en Kevin was niets te veel en zij stonden steeds klaar daar waar handen tekort waren. Marcel Clerinx is met zijn 70 jaar mijn oudste supporter, maar van kleins af hangt hij al rond op de cross en stond elke keer klaar met advies. Wanneer er handen tekort waren kon je ook steeds op Marcel rekenen.
Ten tweede hebben we de groep van de sponsors. Heel belangrijke mensen die ervoor hebben gezorgd dat ik zover ben geraakt in deze dure sporttak. Met alle sponsors had ik ondertussen een goeie band, want ik had al jaren dezelfde sponsors. Misschien laten mijn sponsors hun oog wel op een andere crosser vallen. Ik hoop alleen dat deze crosser zulke goeie sponsors waard zal zijn!
Een laatste kleine groep die ik zeker niet mag vergeten zijn mijn ouders. Ons mama haar wasmachine stond altijd open voor mij en hoeveel uren is ze niet bezig geweest met het repareren van broeken en handschoenen. Wat ik nog steeds niet weet is of ik wel diegene ben die het meeste uren in de cross heeft gestoken. Onze papa heeft er in al die jaren voor gezorgd dat de motor telkens goed onderhouden en proper was voor de start! Ook de inrichting van de camionette heeft hij voor zijn rekening genomen en de contacten met de sponsors werden ook voornamelijk door hem gelegd.

Door de jaren heen heb ik een hele hoop vrienden en vriendinnen rondlopen op de cross wat de beslissing om te stoppen niet makkelijker heeft gemaakt. De wekelijkse gesprekken met mijn makkers zal ik zeker missen. Vooral die gesprekken tijdens het verkennen van het circuit, hé Bengt, Jury? Ik zal zeker dit jaar nog eens langskomen op de cross!

Ik denk dat ik ongeveer alles gezegd heb wat ik kwijt wilde en ik ben ervan overtuigd dat iedereen aan de hand van deze brief begrijpt waarom ik er een punt achter zet.
Wie nog vragen heeft mag die steeds stellen (jurgen@jurgenwillems.be) en voel je vrij om nog een boodschap in het gastenboek te zetten!

Greetz
Jurgen #21

KLIK HIER OM TERUG TE KEREN NAAR DE NIEUWSPAGINA